Behandeling

 

 

Als het toch gebeurt
Als iemand om wie u veel geeft een einde aan zijn leven maakt, is dat een grote klap. De suïcide komt vaak onverwacht, ook als u al rekening met de mogelijkheid hield. De gebeurtenis roept altijd heftige emoties op. Niet alleen van verdriet en machteloosheid, maar ook van falen en persoonlijke afwijzing. En van woede, onbegrip en opstandigheid om wat die persoon de nabestaanden aandoet. De vraag naar het waarom dringt zich levensgroot op, zeker als iemand geen verklaring heeft achtergelaten.

 

Schuldgevoelens
Schuldgevoelens komen veel voor bij nabestaanden, ook al hebben ze nog zo goed geprobeerd te helpen. Deze gevoelens kunnen het extra moeilijk maken het verlies te accepteren. U piekert misschien over de vraag of u signalen gemist hebt. Of u ligt ‘s nachts wakker over wat u had kunnen doen om de suïcide te voorkomen. Maar helaas is een suïcide lang niet altijd te voorkomen. De omgeving kan alles proberen om het te voorkomen en daar toch niet in slagen.

 

Moeilijk rouwproces
Soms komt er door een suïcide voor alle betrokkenen een einde aan een jarenlange lijdensweg. In dat geval kunt u naast alle andere emoties ook opluchting voelen. Al deze vaak tegenstrijdige emoties en het sociale taboe dat op suïcide ligt, kunnen het rouwproces bemoeilijken. Mensen vinden het moeilijk erover te praten. Ook iemands geloofsovertuiging kan praten over of acceptatie van de suïcide in de weg staan.

 

Isolement
Door het moeilijke rouwproces kunt u als nabestaande in een isolement raken. Het is belangrijk dat te voorkomen. Zoek steun bij iemand die u vertrouwt. Ook aan contact met lotgenoten kunt u veel hebben. Er zijn diverse lotgenotengroepen voor nabestaanden na suïcide. Als u professionele hulp zoekt om de gebeurtenis te verwerken, kunt u met uw huisarts gaan praten. Die kan u eventueel doorverwijzen naar een psycholoog of maatschappelijk werker.