Het verhaal van Joost

Joost (48): “Ik werd thuis genegeerd. Mijn ouders vonden me lastig. Ze stuurden me vaak naar mijn kamer of legden me met een snauw het zwijgen op. Er was totaal geen aandacht, warmte en veiligheid. Mijn ouders waren allebei 45 jaar toen ik werd geboren. Een ongewenst nakomertje was ik. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik er niet hoorde te zijn."

Het gezin van een vriendje uit de buurt is mijn redding geweest. Zijn moeder was dol op kinderen. Ze vroeg me hoe het ging en zorgde voor thee en koekjes. Fijn, maar ook pijnlijk, want daardoor wist ik extra goed wat ik thuis miste. Zij wisten wel hoe het er bij mij thuis aan toe ging. Iedereen in de buurt wist dat mijn vader een driftkop was, want het ging er vaak hardhandig aan toe, met veel lawaai. Ik zal ook wel vaak blauwe plekken hebben gehad.

Om aan de sfeer thuis te ontsnappen, was ik vaak bij mijn vriendje thuis. Zijn moeder heeft zelfs overwogen mij te adopteren. Ik weet niet eens of dat had gekund, maar haar man vond het niet goed. Toch heeft haar voornemen veel voor me betekend: het gaf me het gevoel dat iemand me de moeite waard vond.

Ik ben getrouwd geweest en heb relaties gehad. Maar relaties hielden nooit lang stand en ik weet zeker dat dat door mijn jeugd komt. Diep van binnen heb ik nog steeds het gevoel dat ik er niet hoor te zijn. Door therapie ben ik gelukkig op het ‘rechte pad’ gebleven en ben ik bijvoorbeeld niet crimineel of verslaafd geraakt. Zelf heb ik ook kinderen. Zij zeggen vaak tegen me dat ik de moeite waard ben.