Het verhaal van Karin

De achttienjarige Karin speelt fanatiek handbal. Onder haar aanvoerderschap behaalt haar handbalteam de ene overwinning na de andere. Toch is Karin na wedstrijden en trainingen nooit in de kantine of onder de douche te vinden. Daar heeft ze goede redenen voor: niemand mag haar lelijke lichaam zien.

Toen ze veertien was woog ze met haar 1 meter 65 wel 70 kilo! Veel te dik, grapten haar klasgenoten. Met weinig eten en veel bewegen raakte Karin de ene kilo na de andere kwijt. Resultaat: 42 kilo.

Dagenlang kan ze een hongerregime volhouden, totdat ze zich niet meer kan beheersen. Dan eet ze achter elkaar repen chocola op, pakken koekjes en veel drop. Oh, wat haat ze zichzelf dan! Toch lukt het haar om op gewicht te blijven. Na zo’n eetbui braakt ze er gewoon alles weer uit. Karin wil nog meer kilo’s kwijt, maar haar vader en moeder doen erg bezorgd. Ze dreigen zelfs met een bezoek aan de huisarts! Dat ze al een jaar niet meer menstrueert, vertelt ze hen maar niet.

Wanneer Karin vlak voor een wedstrijd flauwvalt, ontdekt de sportarts hoe ontzettend mager ze is. Bij het onderzoek dat volgt blijkt dat ze zwaar ondervoed is. Vanaf dat moment staat Karins hele leven op z’n kop. Opeens is ze geen succesvol handbalster meer, maar anorexia nervosa-patiënt. Karin gaat naar een psycholoog, een internist en een diëtiste. Die maken haar duidelijk dat opname onvermijdelijk is als ze niet snel meer gaat eten.

Karin is doodsbang om dikker te worden, maar het begint haar te dagen dat ze met haar leven speelt. Met steun van haar ouders gebruikt ze haar ijzeren wil nu om haar eetstoornis te overwinnen. Haar belangrijkste doel: weer leren genieten van haar lijf en haar leven.