Column 2009

Lieve lezers,

Elke keer weer, als ik reacties op mijn columns of op de stellingen van deze site lees, sta ik versteld van het grote leed waarmee veel mensen te maken hebben. Het intense lijden waar sommigen aan worden blootgesteld, is ondraaglijk. En toch wordt dat wel van ons gevraagd, men verwacht dat we het ondraaglijke dragen. Hóe dan? Hoe kun je iets wat eigenlijk onmogelijk is, toch mogelijk maken?

Ik heb al vaker geschreven dat het lijden niet te meten is en dat we daarom nooit het lijden van een mens in twijfel mogen trekken. Wat voor de één een kleinigheidje is, kan voor de ander het einde van de wereld betekenen. Dus, het gaat volgens mij niet om een omstandigheid die ons leed veroorzaakt, maar om hoe wij reageren op een omstandigheid. Dit houdt tegelijkertijd in, dat wij er invloed op hebben. Het is namelijk mogelijk om onze manier van reageren te wijzigen door te leren op een andere manier te denken. We hebben allemaal wel gehoord van iemand die hierin geslaagd is en van methodes die ons hierbij kunnen helpen. Dit geeft ons hoop!

Velen van ons zitten met grote levensvragen waar we eigenlijk nooit echt een antwoord op krijgen. We stellen ze ook, zonder veel hoop op een antwoord. Misschien eenvoudigweg, omdat er geen antwoord op is?! Door de geschiedenis heen hebben filosofen, theologen, religieuze leiders en nog heel veel meer mensen geprobeerd een antwoord te vinden op deze vragen om de zin van het leven te achterhalen.

Waarom we, ondanks het soms ondraaglijke lijden, toch doorgaan met leven? Misschien is het gewoon, omdat we ons leven willen leven. Misschien is het antwoord wel zo eenvoudig. En, als het zo eenvoudig is, kunnen we het ons misschien wat gemakkelijker maken door: per dag te leven, genieten van de (kleine) dingen die ons vandaag gegund worden, bewust te leven, en “last but not least”  het geleden leed te vergeten en het toekomstige leed te lijden als het komt.

"De oorsprong van het lijden is dorst die naar nieuwe geboorte voert." - Boeddha

Liefs,

Katy